اون روز که تمام کشور سفید پوش شده بود ، صبح که از خواب بیدار شدم از ذره برفی که در حیاط خانه بود به قدری هیجان زده شدم که ...

به تعدادی از اعضای گروه که در دسترس بودند پیام دادم 10 نفر شدیم به دامنه کوهی رفتیم و سپاس گفتیم یگانه بی همتای.

ماشینها را در میدان مشاهیر می گذاریم و پیاده مسیر قلعه کوه را پیش می رویم و در جایی که نسبت به جاهای دیگر برف بیشتری دارد توقف می کنیم و ....

قرار ساعت 9:00 میدان طلای سرخ برای دوچرخه سواران و ساعت 10:30 برای ماشین سواران

برای دوستان دوچرخه سوار نوشته بودم که داشتن کلاه دوچرخه سواری الزامی است و تنها کلاه داران گروه من و پسرم پوریا بودیم . پوریا هم به محض دیدن دوستان بدون کلاه ، کلاهش را به دسته دوچرخه من آویزان کرد .

مقصد دره مهموئی بود .

8 نفر بودیم که با دوچرخه مسیر قاین تا دره مهموئی را رکاب زدیم . تا پای کوه رفتیم و هنوز تا رسیدن دوستان دیگرمان فرصت داشتیم آتشی روشن نمودیم و چای درست کردیم . تا اینکه ماشینهای دوستان یکی یکی سر رسید .

دوچرخه ها را با قفل و زنجیر و سیم بکسل به هم گره زدیم .

تمام اعضا 26 نفر بودیم . یکی از دره ها را به انتخاب آقای موسی زاده جلو رفتیم .

بعضی جاها آبها یخ زده و اشکال زیبایی شکل گرفته بود .

بعضی جاها سنگها سر بودند . هنگام بالا رفتن پای یکی از اعضا سر خورد ، صورتش به سنگ خورد و کمی لبش خراش برداشت . با بتادین ضدعفونی و چسبی بر محل زخم نهادیم . خوشبختانه مشکل حادی نبود و مسیر را ادامه دادیم .

مهموئی دارای دره های متعددی است با اینکه چندین بار به این منطقه آمده ایم اما هر بار دره ای جدید را پیش رو داریم .

گهگاه می ایستم ، چشم از زمین زیر پا برداشته و به سپهر بی انتها می نگرم . آسمان همچون روز گذشته زیباست .

دو ساعتی است که این دره را می پیمائیم . تقریبا در انتهای گروه هستم . در جائی دوستان نشسته اند . آتشی به پاست و کتری و گداجوش ها در انتظار به جوش آمدن آب و استکانها در صف . بعضی دوستان فلاسک آورده اند ولی چای روی آتش چیز دیگری است .

کمی استراحت و دوباره حرکت . کمی بالاتر برای ناهار می ایستیم . دوستان دارند ناهار می خورند و من و همسرم در حال پختن املت . (((( جای یک عکس اینجا خالی است بعدا می گذارمش))))

ساعت 15:00 وقت بازگشت است . وسایل جمع می شود زباله های قابل سوختن روی آتش می سوزد و بقیه در کیسه زباله ریخته و با خود پایین می آوریم .

دوچرخه هایمان سر جایشان است . نگرانی دوستان این بود که موقع پایین آمدن چرخ های جلوی دوچرخه نباشد . هر کس کلیدش را آورد و دوچرخه ها را از غل و زنجیر درآوردیم . از دوستان ماشین سوار خداحافظی کردیم . مسیر بازگشت سرپایینی بود . هوا سرد بود و ما حسابی پوشیده بودیم . احساس سرما نمی کردم . کمی از مسیر را با سرعت رکاب زدیم غروب بود و برای امنیت از جاده خاکی کنار جاده اصلی به سمت میدان طلای سرخ بازگشتیم .

خستگی دلچسبی تمام وجودم را در بر گرفته .

دو عکس ابتدای گزارش از وبلاگ زیبای طبیعت می باشد ، عکس سوم را دوست خوبم زهره شکوهی ازسال نموده است . بعدا چند عکس به این گزارش اضافه خواهد شد .

امروز یکی از روزهای خوب خدا ، روزی که آسمان و زمین و آدمها ، ابرها و سنگها همه با هم آشتی اند . روزی که همه چیز برایت لذتبخش و گواراست و برنامه پیاده روی در پارک جنگلی تکمیل کننده همه این زیباییها . زیبای طبیعت خاطره امروز را با عکسهای بسیار زیبا به ثبت رسانده است .

فقط یک سوال برایم پیش آمده که این دو نفر جلویی چرا سه سایه دارند ؟

" هر کجا هستم ، باشم آسمان مال من است

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است "

یک روز خوب تموم میشه اما فکر برنامه دوچرخه سواری و کوه فردا همچنان مرا هیجانزده نگهداشته است .

فردا روز دیگری خواهد بود . یک روز خوب .